Oferta dla osób z zaburzeniami odżywiania...
Kiedy odchudzanie staje się chorobą...
Wbrew obiegowej opinii zaburzenia odżywiania nie są "tylko fanaberią" „modą” czy "głupotą", ale poważną chorobą.
Problem ten dotyka głównie młode osoby, ale nie tylko – coraz więcej dojrzałych kobiet boryka się z utratą kontroli nad jedzeniem i swoją wagą. Każda z nich może otrzymać skuteczną pomoc.
Zaburzenia odżywiania wiążą się z konsekwencjami fizycznymi i psychologicznymi. Osoby cierpiące na problemy z jedzeniem skarżą się na:
· niskie poczucie własnej wartości lub wstręt do siebie,
· przygnębienie lub stany depresyjne,
· rozdrażnienie,
· lęki,
· wycofanie się z kontaktów z innymi ludźmi,
· poczucie braku kontroli nad własnym życiem,
· spadek zainteresowań i codziennej aktywności,
· poczucie winy.
Zaburzenia odżywiania przebiegają w trzech podstawowych schorzeniach – anoreksji, bulimii i przymusowym (kompulsywnym) objadaniu się.
Objawy anoreksji:
· spadek wagi o co najmniej 15% w stosunkowo krótkim czasie,
· lęk przed przytyciem, pomimo niskiej wagi,
· brak miesiączki od co najmniej 3 miesięcy.
Objawy bulimii:
· nawracające epizody objadania się, co najmniej 2 razy w tygodniu, przez 3 miesiące,
· zachowania, które mają służyć zapobieganiu przyrostowi wagi (wymioty, głodówki, ćwiczenia, nadużywanie środków przeczyszczających),
· samoocena zależna jest od kształtów i wagi ciała.
Objawy kompulsywnego objadania się:
· spożywanie dużych ilości wysokokalorycznego pożywienia,
· poczucie utraty kontroli nad jedzeniem,
· sporadyczne stosowanie diet.
Zaburzenia odżywania wymagają, jak każda poważna choroba – leczenia.
Czasem, kiedy osoba chorująca jest bardzo wyniszczona fizycznie lub kiedy jej stan psychiczny tego wymaga, na kilka tygodni konieczne może być leczenie codzienne – w warunkach szpitalnych.
Najskuteczniejszą jak dotąd formą leczenia problemów z jedzeniem jest psychoterapia – indywidualna, grupowa i rodzinna.
Często niezbędna okazuje się także współpraca bliskich – rodziny, partnerów.
Jeśli zachodzi taka potrzeba – do leczenia można włączyć również farmakoterapię (po konsultacji z lekarzem psychiatrą).
Korzyści z psychoterapii :
· opanowanie i kontrola objawów,
· zrozumienie indywidualnych i kulturowych przyczyn choroby,
· praca nad niską samooceną,
· radzenie sobie z trudnymi emocjami i stresem,
· rozwój kontaktów społecznych poprzez wzrost asertywności, pokonywanie lęków społecznych, umiejętność satysfakcjonującego bycia w bliskich relacjach,
· poznanie własnych emocji i praca z nimi,
· poznanie własnych ograniczeń i umiejętność ich przekraczania oraz rozpoznanie i znalezienie rozwiązań dla aktualnych konfliktów,
· rozumienie objawów przez rodzinę i bliskich,
· odpowiedź na pytanie: Jak pomóc osobie chorującej?
Kontakt tel. 504257799
